Իմ կարծիքով, Ալիևի վերջին հարցազրույցը France 24 հեռուստաալիքին, որտեղ նա հայ գերիներին «նացիստներից» ավելի վտանգավոր անվանելու վերաբերյալ էր խոսում, ոչ միայն ցնցող է իր բանականության հակիրճության պատճառով, այլև բացահայտում է հայ-ադրբեջանական հակամարտության կարգավորման հիմքում ընկած տրամաբանությունը։
Այս հայտարարությունները ուղղված են ոչ թե ներքին լսարանին, այլ միջազգային հանրությանը։ Նա շատ հստակ հայտարարել է, որ հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների կարգավորումը տեսնում է ոչ թե փոխադարձ համաձայնությունների կամ ուժերի հավասարակշռության հիման վրա, այլ՝ Հայաստանի վերջնական կապիտուլյացիայի տրամաբանության մեջ։ Այսինքն՝ նրա տեսլականում խաղաղությունը կարող է հասնել միայն այն պայմաններում, երբ Հայաստանը հրաժարվում է իր ինքնիշխանությունից և ընդունում Ադրբեջանի պահանջները։
Ալիևի հայտարարություններն ու գործողությունները հետևողական են։ Մենք ականատես ենք եղել, թե ինչպես են դեռ հետպատերազմյան շրջանում Ադրբեջանի նախագահի հայտարարությունները դառնում իրական քաղաքականություն, որի գինը վճարում է հայ ժողովուրդը։
Այս գործընթացի շրջանակում հայ ռազմագերիները, որոնց թվում են նաև Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարության նախկին և գործող ներկայացուցիչներ՝ Արկադի Ղուկասյանը, Բակո Սահակյանը, Արայիկ Հարությունյանը, Դավիթ Բաբայանը, Դավիթ Իշխանյանը, Լևոն Մնացականյանը և Դավիթ Մանուկյանը, չեն վերադարձվի։
Այս գործընթացի շրջանակում ձևավորվել է այնպիսի մոդել, երբ Հայաստանը միշտ ավելի շատ է զիջում, քան Ադրբեջանը, և այն պայմաններում, երբ Բաքվի զիջումները խորհրդանշական բնույթ են կրում։ Օրինակ, Փետրվարի 17-ին Ադրբեջանի խամաճիկային դատարանը Արցախի նախկին պետնախարար, բարերար Ռուբեն Վարդանյանին դատապարտել է 20 տարվա ազատազրկման։ Փետրվարի սկզբին շինծու մեղադրանքներով ցմահ ազատազրկման են դատապարտել Արայիկ Հարությունյանին, Դավիթ Բաբայանին, Դավիթ Իշխանյանին, Դավիթ Մանուկյանին, Լևոն Մնացականյանին, իսկ Բակո Սահակյանն ու Արկադի Ղուկասյանը՝ 20 տարվա ազատազրկման։
Այս ամենը վկայում է այն մասին, որ Ադրբեջանի նպատակը ոչ թե արդարության հաստատումն է, այլ Հայաստանի վրա ճնշում գործադրելը և նրան ստիպելը ընդունել իր պահանջները։
