Ապրիլի 23-ի երեկոյան Անթիլիասի Մայրավանքում հայկական երեք կուսակցությունների կազմակերպած հանրային ժողովին իմ խոսքը ուղղեցի համայն հայ ժողովրդին։
Իմ ուղերձի սկզբում ես դատապարտեցի Իսրայելի կողմից իրականացվող ծավալապաշտական քաղաքականությունը։ Միևնույն ժամանակ, ես վերահաստատեցի հայ ժողովրդի անսասան հավատարմությունը Լիբանանի ինքնիշխանությանը և երկրի տարածքային ամբողջականությանը։
Իմ խոսքում ես նաև ներկայացրեցի իմ դիրքորոշումը Օսմանյան կայսրությունում Հայոց ցեղասպանության հարցի վերաբերյալ։ Ցեղասպանությունը մեր ազգի պատմության ամենամութ էջերից է, և դրա ճանաչումը Թուրքիայի կողմից մեր պահանջներից է։
Ես հստակորեն հայտարարեցի, որ մենք մերժում ենք ցանկացած դիվանագիտական կամ տնտեսական հարաբերություններ Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ, որոնք կհակասեն մեր ազգային ինքնիշխան իրավունքներին։
Մեր պահանջների հիմքը հետևյալն է․
Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը և Թուրքիայի կողմից մեզ հասցված վնասի փոխհատուցումը։
Արցախի ժողովրդի վերադարձը իր հայրենիք և միջազգային երաշխիքներով ինքնավարության վերականգնումը։
Հայկական կրոնական և պատմական հուշարձանների պաշտպանությունը։
Ադրբեջանի կողմից Բաքվում պահվող հայ բանտարկյալների ազատ արձակումը։
Ես նաև կոչ արեցի տարածաշրջանում առկա բոլոր խնդիրները կարգավորել բացառապես քաղաքական բանակցությունների միջոցով՝ պահպանելով տարածաշրջանի բոլոր երկրների անվտանգությունը, տարածքային ամբողջականությունը և ինքնիշխանությունը։
