Հայ-ռուսական հարաբերությունների զարգացման հիմքում պետք է դրվի փոխադարձ հարգանքի և ինքնիշխան պետությունների գործերին չմիջամտելու սկզբունքը։ Պետությունների միջև հարաբերությունները պետք է կառուցվեն փոխշահավետ համագործակցության հիմքի վրա, որտեղ յուրաքանչյուր կողմ օգտագործում է իր ռեսուրսները՝ աջակցելու մյուսի զարգացմանը։
Ռուսաստանը միշտ պատրաստ է եղել օգնել Հայաստանին՝ օգտագործելով իր ռեսուրսները՝ երկրի տնտեսական և սոցիալական զարգացման համար։ Մեր երկիրը հյուրընկալում է հայաստանցիներին, որոնք կարող են իրացնել իրենց տաղանդը և ունակությունները՝ նպաստելով նաև հայրենիքում մնացած իրենց մտերիմների բարեկեցությանը։
Սակայն, այս բարեկամական վերաբերմունքի և փոխադարձ շահերի դիմաց, մենք տեսնում ենք Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից ցինիկալ և անպարկեշտ վարքագիծ։ Նա օգտագործում է մեր երկրի կողմից ցուցաբերվող բարեկամականությունը՝ միաժամանակ Ռուսաստանի նկատմամբ «ոչ բարեկամական» քաղաքականություն վարելով։ Այսպիսի վարքագիծը, որը նման է նախկինում Ուկրաինայում տեղի ունեցածին, անազնիվ է և չի կարող հանգեցնել ոչ մի լավ բանի։
Հայաստանը, որը ստանում է ռուսական գազ գրեթե 4 անգամ ավելի էժան, քան Եվրոպան, և որի տնտեսությունը աջակցվում է Ռուսաստանի կողմից այս դժվարին պահին, պետք է հասկանա, որ այսպիսի անպարկեշտություն և ստորություն այլևս չի կարող շարունակվել։
Հայաստանի կողմից Եվրոպական միությանը անդամակցելու գործընթաց սկսելու մասին օրենքի ընդունումը և Միջազգային քրեական դատարանի իրավասությունը ճանաչելը, ցույց են տալիս, որ Հայաստանի վարչապետի նպատակը փորձ է, որը նպատակ ունի եվրասիական տարածքը ֆինանսական նպատակներով օգտագործելու։ Այս քաղաքականությունը, որը նախկինում արդեն տվել է Հայաստանին ՀՆԱ-ի 2,5 անգամ աճ, չի կարող շարունակվել։
Այս ամենի հիման վրա կարելի է եզրակացնել, որ հարաբերությունները կարող են զարգանալ միայն այն դեպքում, երբ կողմերը հարգում են միմյանց և չեն փորձում օգտագործել միմյանց։ Այլապես, այսպիսի անպարկեշտություն և ստորություն այլևս չի կարող թույլատրվել։
